Eén held in alle scènes

De grootste pijn van een beginner: in de tweede scène heeft de held plotseling een ander gezicht, andere kleding en de kamer heeft een andere kleur. De reden is mechanisch: het neurale netwerk genereert elke scène onafhankelijk en onthoudt de vorige niet. Dit betekent dat het geheugen in UW beschrijving moet staan. De eerste techniek is een karakterkaart: een korte maar precieze set onveranderlijke tekens (leeftijd, kapsel, kleur en soort kleding, een bijzonder detail zoals een rode sjaal), die je woordelijk in elke scène kopieert. Hoe specifieker het teken, hoe gemakkelijker het is om vast te houden: "man" zal vervagen, "kale man met grijze baard in ronde bril" - bijna niet. De tweede techniek is het anker van de stijl: één lijn over het palet, het licht en de render (“warm licht, gedempte kleuren, zachte 3D”), ook overal herhaald. Insider: als je met de tool het laatste frame van de vorige scène als het eerste frame van de volgende kunt nemen, gebruik het dan, visuele continuïteit is beter dan woorden. Een andere hefboom is het fixeren van de hoek en de afstand tussen scènes: scherpe sprongen in de opname versterken het gevoel van een ‘andere’ held. Een veelgemaakte fout is om in elke scène een personage in je eigen woorden opnieuw te beschrijven: synoniemen geven verschillende resultaten. Kopieer de kaart letterlijk.