Oceń JEDNO zadanie jako kandydata do automatyzacji w oparciu o trzy kryteria i wydaj werdykt. Zwróć JSON {"task":"...","frequency":"...","is_rule_based":"...","verdict":"...","reason":"..."}. frequency - jak często się powtarza; is_rule_based — czy istnieje jasna zasada (tak/nie i dlaczego); verdict — jedno z: „automatyzować”, „częściowo”, „nie automatyzować”; reason — uzasadnienie wyroku.
Nie każde zadanie nadaje się do automatyzacji. Dobry kandydat spełnia trzy kryteria: jest powtarzalny (regularnie, nie raz w roku), ma jasne zasady (można zwerbalizować, kiedy co zrobić) i wkład jest przewidywalny (dane przychodzą w podobnej formie). Mechanika selekcji działa jak sito: przeprowadzasz zadanie przez te trzy pytania i jeśli przynajmniej jedno z nich brzmi stanowczo „nie”, zadanie nie jest jeszcze dla przenośnika. Dźwignia: Zrób listę tego, co robisz rękami w ciągu tygodnia, a obok każdej pozycji zanotuj częstotliwość oraz „czy istnieje sztywna i sztywna zasada”. Insider: najsmaczniejsi kandydaci to nie ci najdłużsi, ale najczęstsi i nudni, których kopiujesz i wklejasz na autopilocie. Druga sztuczka: jeśli zadanie jest prawie odpowiednie, ale wymaga rozwiązania „na oko” - nie wyrzucaj go, ale zanieś kontrowersyjną część osobie, a resztę oddaj maszynie. Typowy błąd początkującego: wskoczenie w jasny, złożony problem („niech przemówi AI”), w którym nie ma stabilnych zasad. Efektem jest kruchy skrypt, który psuje się w każdym niestandardowym przypadku i wymaga ciągłej niani.
Odblokuj dostęp, aby przesyłać rozwiązania do natychmiastowej oceny AI.